نوبت نازی برای صحبت

بالاخره وسوسه روزنامه نگاری رهایم نکرد و وادار شدم برای تسکین افسردگی ناگزیر مخاطب نداشتن! رو به وبلاگ نویسی بیاورم. همین. در اینجا مرور خواهم کرد گیرو گرفتهای ذهنی همه آدمهایی مثل خودم را در این روزگار وانفسا. شاید برای بعضیها جالب باشد و شاید باعث شود این دوروبر دوستانی پیدا کنم. حداقل اینکه به این محاکات ذهنی دائمم نظم خواهد داد.